* H αλήθεια είναι ότι έχω πραγματική περιέργεια για τη μεταφορά επί σκηνής της όπερας Μαραθών-Σαλαμίς του Παύλου Καρρέρ στη Λυρική Σκηνή (πρεμιέρα στις 29 Οκτώβρη). Και αυτό γιατί και μικρή είναι η ελληνική οπερογραφία (δεν είναι δόκιμος ο όρος αλλά σκέφτηκα να πετάξω) και διότι το συγκεκριμένο δίπυλο μαχών είναι από τα αγαπημένα μου στην παγκόσμια στρατιωτική ιστορία. Όπερα και στρατιωτικές συμπλοκές/διεργασίες? Θαυμαστός συνδυασμός…
*Σκάνε με πάταγο στα γραφεία του περιοδικού 4 ογκωδέστατοι φάκελοι προ εβδομάδας και καταλαβαίνω με τη μία ότι δεν πρόκειται περί δίσκων. Δε συνάδει ούτε το βάρος ούτε το σχήμα ούτε τίποτα. Και όντως, είχα δίκιο. Είναι το φυλλάδιο του υποψήφιου δήμαρχου του Βύρωνα και παράλληλα νυν. Φυλλάδιο είπα και συκοφαντώ. Πρόκειται περί τόμου (272 σελίδες!). Βαρύτατου και τετράχρωμου. Σε καιρούς όπως και αυτοί είναι προκλητικά τέτοια πράγματα, ασχέτως αν υπάρχει η διευκρίνιση στο Δελτίο Τύπου που το συνοδεύει ότι τα χρήματα για την εκτύπωση δεν προέρχονται από το ταμείο του Δήμου αλλά από το ανάλογο παγκάρι του κόμματος. Δεν αλλάζει και πολλά αυτό σε επίπεδο σπατάλης. Μέσα όπως καταλαβαίνετε υπάρχει εκτενής αναφορά στο έργο του Δημάρχου αυτά τα χρόνια, δράση που συνδυάζεται με πλούσιο φωτογραφικό υλικό. Καθαριότητα, πυρόσβεση και φυσικά πολιτισμός. Στο τελευταίο κατάστιχο υπάρχει μέγας πλούτος ένεκα των αντικειμενικά πολλών (και καλών) εκδηλώσεων που βρίσκουν στέγη στο θέατρο Μελίνα Μερκούρη. Και φυσικά ο δήμαρχος έχει φωτογραφηθεί με ένα ευρείας κλίμακας γαλαξία καλλιτεχνών και ειδικότερα μουσικών. Χαιρετούρα και χαμόγελα πάνε και έρχονται. Λογικό και από τις δυο μεριές. Δεν το λοιδορούμε, μιας και θα ήταν τουλάχιστον αφελές να το κατακρίνουμε, ανήκει μέσα στην τυπολογία τέτοιων κύκλων δράσης.
Αλλά…ξαναλέω…αλλά το να φοράς μπλούζα Funhouse και φωτογραφίζεσαι με τον Iggy και γυρνάς πλάτη στον Ron Asheton που μετά βίας προσπαθεί να φανεί από πίσω και να αναφέρεις απλά τον πρώτο στη λεζάντα σε βάζει σε θέση για κίτρινη κάρτα καραμπινάτη (κόκκινη τώρα που το ξανασκέφτομαι δήμαρχε μου, η πρώτη κίτρινη ήταν για το μέγεθος του καταλόγου). Stooges χωρίς τον Asheton δε γίνεται αγαπητέ δήμαρχε. Ακόμα και ο Iggy να σου πει κάτι άλλο, ρώτα και πουθενά αλλού…*Σκάμε και παρκάρουμε το αμαξάκι Κυριακή βράδυ στην Ερμού σε απόλυτα νομότυπο σημείο και σκάει μια κοντοπιθαρίαση με μπουφάν 8 κολεξιόν πίσω από το 1995 και μας λέει το αμίμητο «Είμαι από τα μαγαζιά και θα προστατεύω το αμάξι σας για 3 ευρώ όση ώρα είσαστε εδώ». Αι Αστυνομικέ Δυνάμεις παρεπιδημούσαν μισό φανάρι πιο πάνω,. στο ύψος της πλατείας και σκέφτηκα να τους καλέσω να τον μπαγλαρώσουνε τον προστάτη αλλά η αλήθεια είναι ότι εσκέφθηκα το βράδυ μας που θα πήγαινε χαμένο, όπερ και μετά από σκέψη και κανά δυο στολίσματα του μπαμπουίνου με πρώιμες μπάλες αποχωρήσαμε για όμορφο αιγυπτιακό παρακμιακό καμπαρέ όπου εφουμάραμε αργιλέδες και πίναμε αμαρέττο από το Κοζλοντούϊ με υπόκρουση ιταλικά τραγούδια (also known as «ότι νάνε δηλαδή»).
*Είδα μια τριάρα φορές αυτό το Master Chef και βρε παιδί μου δε λέω, ψαρωτικοί οι τρεις κριτές και πολυπράγμονες αλλά κάτι τέτοια είναι που εβάλανε φωτιά στις ελληνικές κουζίνες. Τις σως και πράσινα καβούρια? ‘Άμα δε ξέρει το παλικαράκι ή το κοράσιο να φτιάξει μία λαμαρίνα γεμιστές κόκκινες πιπεριές με σταφίδες, να ζυμώσει δυο καρβέλια ψωμί, να πλύνει αντεράκια και να φτιάξει ένα κοκορετσάκι ως μέλι του βουνού, ποιος τις βατεύει τις σως από σύκο και τις σάλτσες από φύκια. Ναι γίνομαι λαϊκιστής αλλά τουλάχιστον τα παραπάνω ξέρω να τα φτιάχνω. Πέρυσι είχαμε εκείνη το σκυλάδικο «Κάτι ψήνεται» (Βράζει και Χύνεται ήταν αυτό αλλά τέλος πάντων), και τον «Θα σας στρώσω εγώ λαμόγια της κουζίνας» Κερκυραίο, εφέτος μας εβρήκε η ποιότητα, τρομάρα μας… 
