Να εξηγηθώ όμως.
Έχω διαβάσει τα όσα γράψανε ήδη οι Θάνος Σιόντορος στο Mic.gr και Μάνος Μπούρας στο Avopolis.gr. Αμφότερους όχι μόνο τους εμπιστεύομαι ως προς το μουσικό τους γούστο και αισθητήριο (τον Μπούρα λίγο περισσότερο, γιατί δεν ακούει μαύρα, παρά μόνο «μαύρα»), αλλά και γνωρίζω ότι είναι σφόδρα Ελλιοττικοί. Αμφότεροι όμως προνόησαν και είχαν την τύχη να βρεθούν στο Half Note στις πρώτες ημέρες του μίνι μαραθωνίου, προτού ο Matt Elliott καταβληθεί σωματικά, αλλά και πνευματικά (ήταν ολοφάνερο, το παραδέχτηκε και ο ίδιος) από τις συνεχόμενες εμφανίσεις. Με αποτέλεσμα η εμφάνιση που είδαμε και ακούσαμε εμείς να είναι το άκρως αντίθετο από την όντως καθηλωτική του Synch, στο πρόσφατο καλοκαίρι. Και να αναγκάζεται να μας ζητάει κάθε τόσο συγνώμη…
Η παρουσία του Lolek επάνω στη σκηνή έχω την αίσθηση ότι διήρκεσε παραπάνω από όσο όχι μόνο θα θέλαμε, αλλά και όσο μπορεί να «σηκώσει» ο ίδιος. Έπρεπε να φτάσει μέχρι το «Μενεξέδες και Ζουμπούλια» (με τον Elliott ήδη στη σκηνή για την λίγη ώρα –ευτυχώς- που την μοιράστηκαν), για να αποδειχθεί ότι αυτή η συνθετική ευγένεια, το ανάλαφρο τραγούδι, που δεν το αφορά αν είναι αδιάφορο ή βαθυστόχαστο, είναι που του ταιριάζει. Οτιδήποτε έχει γραφτεί περί Tom Waits κλπ καταραμένων και μη είναι σαχλαμάρες. Τι σχέση έχει αυτό το συνεσταλμένο, σοβαρό ή σοβαροφανές (δεν έχει σημασία, δεν θα τον παντρευτούμε, τη μουσική του θα ακούσουμε) παιδί, με τις σχιζοφρενικές περσόνες του Waits; Απολύτως καμία. Γενικά ο ελληνικός στίχος ταιριάζει καλύτερα στον Lolek. Πάνω σε αυτόν θα καλύψει πιο ικανοποιητικά τα κενά του κοινού των εντέχνων και θα προσδιοριστεί το target group του με ασφαλέστερο τρόπο. Στα ελληνικά άλλωστε οι στίχοι του έχουν τέλος πάντων κάτι να πουν, βγάζουν κάποιο νόημα και ακούγονται ως αποτέλεσμα μιας κάποιας έμπνευσης και όχι ως καταναλωτικό δάνειο όπως αυτοί των αγγλόφωνων τραγουδιών του. Όπως σωστά επεσήμαναν και οι συνάδελφοι παραπάνω, η σκηνική του παρουσία είναι σχεδόν ανύπαρκτη, παρότι πράγματι η μπάντα βοήθησε στο να δοθεί μία υπόσταση ειδικά στην αξία του μουσικού σκέλους. Ακούστηκε και μία διασκευή σε τραγούδι του Βασίλη Τσιτσάνη, η συναισθηματική εγγύτητα της οποίας με την αντίστοιχη του αυθεντικού δημιουργού θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την απόλαυση που προσφέρουν τα… ηλεκτρονικά τσιγάρα σε σχέση με τα πραγματικά (που τόσο μας έλειψαν αυτό το βράδυ!).
Σε γενικές γραμμές πάντως, παρότι έφθασα στο Half Note σχεδόν αδιάφορος απέναντι στον Lolek, αποχώρησα με σχετικό ενδιαφέρον για τις επόμενες κινήσεις του, μιας και δείχνει να έχει προσανατολιστεί σωστά πλέον και να μην υποδύεται ρόλους που δεν του ταιριάζουν (του Tom Waits συμπεριλαμβανομένου). Κοινώς, δεν περιμέναμε σχεδόν τίποτε και πήραμε κάτι.
Ο Matt Elliott απλά δεν ήταν στη μέρα του και ίσως αυτό να αρκούσε να ειπωθεί. Με τίποτε δεν ήταν όμως. Οι λούπες δεν βγαίνανε, το κουμπί που κάθε φορά επέλεγε να πατήσει ήταν το λάθος, οι ρυθμοί δεν πάλεψαν μεταξύ τους ικανοποιητικά και η μουσική εκεί που χτίζονταν μπροστά μας γκρεμίζονταν την ίδια στιγμή με περισσή ευκολία. Το πρότυπο της «ντεφορμέ εμφάνισης». Και όχι αδικαιολόγητα. Η performance του, που καλείται να αντικαταστήσει τους ρόλους και τις λειτουργίες μιας ολόκληρης μπάντας απαιτεί σαφώς καθαρό μυαλό, σωματική και πνευματική ετοιμότητα. Στην τέταρτη συνεχόμενη εμφάνιση φάνηκε ότι όλη αυτή η ατέρμονη επανάληψη κατέβαλε το σώμα του και μπέρδεψε το μυαλό του. Εκεί που στο Synch είχαμε μείνει με το στόμα ανοιχτό, στο Half Note ψάχναμε να βρούμε τη χαμένη μαγεία των τραγουδιών του, που παρουσιάστηκαν μπροστά μας σχεδόν αδύναμα έως ανύπαρκτα. Τα πράγματα πήγαν ακόμη χειρότερα όταν έγινε ένα πέρασμα από το καταιγιστικό drum & bass των Third Eye Foundation. Η βραδιά δεν σήκωνε τέτοια πράγματα….
Δεν τίθεται ζήτημα αν του το συγχωρούμε ή όχι. Ο Elliott είναι ένας σπουδαίος καλλιτέχνης και μία ατυχής βραδιά δεν πρόκειται να αλλάξει τη γνώμη μας πάνω σε αυτό. Απλά, περιμέναμε πολλά και δεν πήραμε τίποτε.
