Δεν ξέρω σε πόσους από εσάς άρεσε η Δούκισσα. Για μένα ήταν μία μορφή που έχοντας έναν λιτό σχεδόν στρατιωτικό τρόπο ερμηνείας και πλασαρίσματος πάνω στην πίστα επί σειρά δεκαετιών αποτέλεσε για μένα μία τραγουδίστρια/ερμηνεύτρια που αποτελούσε πρότυπο. Γνήσια λαϊκή φιγούρα χωρίς καλτιλίκια και λοιπές hype μπούρδες που προσπαθούν να εισαγάγουν σε πιο σύγχρονες εποχές διάφοροι άσχετοι περί marketing και image παρατρεχάμενοι και κόλακες δισκογραφικών και φιλικών συμποσίων, η Δούκισσα όσο ελάχιστες σε αυτό χώρο έπαιξε ζαριές με τσαμπουκά που θα έφερνε πολλά αντράκια αυτής της χώρας στη γνωστή στάση «κατούρησα και την πόδια μου αλλά και τα μπατζάκια μου». Ομολογώ επίσης ότι συγκινήθηκα από τα τυπωμένα πάνω στην κορδέλα του στεφανιού που είχε στείλει στην κηδεία ο (μέγας) Τάκης Μουσαφίρης. Απλά «Σε Ευχαριστώ» έγραψε ο πάντα λιτός σε δηλώσεις συνθέτης. Αυτό θα πω και εγώ για τις ξερόμπητες ερμηνείες της μεγάλης κυρίας.
«Αυτό σε πείραξε;» θα μου πείτε αλλά δεν είναι μόνο το καντήλι που θες να κατεβάσεις όταν ακούς το I Fought the Law (στην εκτέλεση των Clash) να παιανίζει ως ηχητικό background στο teaser που διαφημίζει την επόμενη εκπομπή του Λάκη Λαζόπουλου. Είναι που σκέφτεσαι ότι κάποιο σαΐνι της ομάδας του μοντάζ βρήκε ότι το συγκεκριμένο τραγούδι κολλάει και εννοιολογικά…και τότε κατεβάζεις όχι μόνο το εικονοστάσι αλλά και όποιον βουδιστικό βωμό βρεθεί στο περιβάλλον…
Έπεσε ανάμεσα στα άλλα στα χέρια μου το βιβλίο του Σταμάτη Μαλέλη (διευθυντή ειδήσεων του Star) «Στιγμές Τηλεόρασης» και επειδή έχω μία μεγάλη αδυναμία στις αυτοβιογραφίες και
στις αφηγήσεις προσωπικών πορειών το άνοιξα με πραγματικό ενδιαφέρον.
Το εξώφυλλο θα τολμήσω να πω ότι στα όρια του ενοχλητικά αδιάφορου αλλά
πάμε και στα μέσα, στο ψαχνό. Ενώ από την εισαγωγή καταλαβαίνεις ότι θα
διαβάσεις «οδηγίες προς ναυτιλλόμενους», γεγονός που άμα συμβεί είναι άκρως ζουμερό αν σκεφθεί κάποιος την πορεία και την πείρα του Μαλέλη στο οχυρό της τηλεόρασης, τελικά κάπου τα μπερδεύει ο συγγραφέας. Τουτέστιν ενώ όντως διαβάζεις κάποιους κώδικες επικοινωνίας και μεθοδολογίας που
αν δεν είσαι στο κόλπο δεν κατέχεις την ίδια στιγμή ο κύριος Μαλέλης
αποδυναμώνει ο ίδιος το γραφόμενα του μην παρουσιάζοντας επαρκή στοιχεία
και μεθοδολογία. Παράδειγμα (σελίδα 29, ακριβής μεταγραφή): Μεγάλοι
ελεύθεροι ρεπόρτερ όπως ο Βούλτεψης και ο Ρωμαίος αποκάλυψαν το
παρακράτος στην «υπόθεση Λαμπράκη» και αντίστοιχοι ρεπόρτερ αποκάλυψαν
το μεγάλο σκάνδαλο του «Water Gate». Εκτός του λάθους του επιμελητή των εκδόσεων Λιβάνη (βλέπε Watergate και όχι λέξεις) ο ίδιος ο συγγραφέας θα μπορούσε να καταγράψει τους 2 αμερικανούς συναδέλφους του (Carl Bernstein και Bob Woodward)>
Μπορεί να φαίνεται ως διύλιση του κώνωπα το παραπάνω αλλά ειλικρινώς
ενώ όντως υπάρχουν ενδιαφέροντα σημεία στο βιβλίο (βλέπε πως καλύφθηκαν
μεγάλα τηλεοπτικά γεγονότα (όπως η κηδεία του Α. Παπανδρέου, η κηδεία της Αλίκης, ο θάνατος του Michael Jackson), τελικά υπάρχει μια αστοχία στην πορεία του βιβλίου. Ο Σταμάτης Μαλέλης πότε ρέπει προς την -τηλεοπτική- αυτοβιογραφία (δεκτό), πότε προς την ανάλυση τηλεοπτικών όρων,
όντων και καταστάσεων (επίσης δεκτό) και σαφώς θα μπορούσε να είναι
ακόμα πιο αναλυτικός και λεπτομερής στα θέματα που έχει επιλέξει όπως
επίσης και στη μεθοδολογία ανάπτυξης της φόρμας του βιβλίου του. 
Έχω την τάση να επιστρέφω 2-3 χρόνια μετά την προβολή κάποιου video clip και να το επανεξετάζω. Το πρίσμα εκ της συμβάσεως είναι διαφορετικό ένεκα της πληροφορίας που έχουμε συσσωρεύσει (ακόμα και από τη συγκεκριμένη περιοχή έκφρασης) και ως εκ τούτου υπάρχει ενδιαφέρον στο να τεστάρεις τις ίδιες τις αισθητικές σου επιλογές ως θεατής. Ένα από αυτά που (χαλαρά) περνάει είναι εκείνο το πανέξυπνο δημιούργημα του Warren Julius για το εκπληκτικό Idle Hands των Gutter Twins όπου μία ομάδα τεσσάρων νεαρών που βαριέται θανάσιμα σε μια αλάνα (υποθέτουμε στα περίχωρα μιας κωμόπολης) σκοτώνει κυριολεκτικά το χρόνο της ξεκινώντας από απλές καταστροφές αντικειμένων που βρίσκει παραπεταμένα γύρω της μέχρι τη δοκιμή, ανατίναξη διαφόρων αντικειμένων. Το ενδιαφέρον είναι όταν προσπαθήσεις να συνδυάσεις τους στίχους με την οπτική του σκηνοθέτη. Μόνο ενδιαφέροντα συμπεράσματα και σκέψεις θα σου έρθουν. Και αυτό είναι το νόημα κάθε εκφραστικού μέσου. Να σε βάζει σε σκέψεις που σχετίζονται με εσένα, τον περίγυρο σου και όχι αποκλειστικά με τον δημιουργό...
