Η παράσταση τελικά ήταν «ασήμαντη» ή «μεγαλείο»;

Αντε να βγάλουμε άκρη εμείς που είμαστε απλοί θεατές και δεν πήγαμε στην Επίδαυρο. Διαβάζουμε την κριτική που έγραψε η Λουίζα Αρκουμανέα στη Lifo και λέει για μία «σφοδρή απογοήτευση». Από την άλλη ο Γρηγόρης Ιωαννίδης στην «Εφημερίδα των Συντακτών» κάνει λόγο για «μια μεγάλη ανάσα για το θέατρό μας».

Δύο εξαιρετικοί κριτικοί θεάτρου, δύο τόσο αντίθετες απόψεις για την ίδια παράσταση

Λουίζα Αρκουμανέα

* Μονάχα αισθητική σκοτο-δίνη υπήρξε στην παράσταση του Γιάννη Κακλέα, η οποία αυξανόταν μαρτυρικά κάθε λεπτό της ώρας.
* Μια κακόγουστη φάρσα, στην αναβίωση, δηλαδή, ενός θλιβερού έιτις μιούζικαλ σχολικής επινόησης.
* Το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται το αρχαίο δράμα σήμερα είναι η μικροαστική νοοτροπία του «πλήρους σετ επίπλων» πεταμένων φύρδην μίγδην σε μια σκηνή, με τα κορίτσια να σερβίρουν σαμπάνιες στο Ματωμένο Δείπνο μιας ψευτομπαρόκ αισθητικής.
* Μέσα σε τόση φλυαρία, σύγχυση και επιπολαιότητα, μέσα σ’ έναν αχταρμά από σπουδαίες αναφορές και «σημεία» το κέρδος είναι μια Α-σήμαντη παράσταση.
* Ας σταματήσουμε εδώ, επειδή δεν έχει νόημα οποιοδήποτε περαιτέρω σχόλιο γι’ αυτή την παράσταση που σπατάλησε τον χρόνο και τη σκέψη μας.

Γρηγόρης Ιωαννίδης

* Υπάρχει μαζί κι ένας άλλος κόσμος, που είναι πάντα σταθερός στον Κακλέα. Είναι ο κόσμος του θεάτρου.
* Αυτός είναι ο Ορέστης που δίδαξε και παρουσίασε ο Γιάννης Κακλέας στην Επίδαυρο, μια τόσο διαυγή και σκοτεινή ανταύγεια της μεγαλοφυΐας του αρχαίου τραγικού.
* Είναι τόσες οι ιδέες του στην παράσταση, ώστε θα χρειαζόταν μια ακόμη στήλη για να τις περιγράψω όλες.
* Ο Ορέστης για τον Αρη Σερβετάλη είναι ρόλος ζωής για τον ίδιο και, από αυτή τη στιγμή και μετά, σημείο αναφοράς του θεάτρου μας.
* Χωρίς αμφιβολία, μια μεγάλη επιτυχία του φετινού καλοκαιριού. Και μαζί, μια μεγάλη ανάσα για το θέατρό μας.

Βγάζετε συμπέρασμα εσείς;

πηγή φωτό: ©Kaplanidis, Εφημερίδα των Συντακτών