Κι επειδή ο εν λόγω όμιλος έχει πίσω του όλο το παλιό καλό ρεπερτόριο της Lyra θ ακούσεις επιλογές που σπάνια ακούς αλλού. Σε σύγκριση με τον Μελωδία και το Β΄ Πρόγραμμα της ΕΡΤ, ο Δίφωνο, αν δεν υπολογίσεις τους παραγωγούς που εκείνα έχουν, είναι πιο δομημένος και με πολλές ρεπερτοριακές εκπλήξεις. Θ ακούσεις π.χ. μια Αφροδίτη Μάνου από πολύ παλιά, ή μια Αρλέτα ή ένα Λοϊζο που έχεις καιρό ν; ακούσεις. Το θέμα είναι αλλού. Το Δίφωνο λειτουργεί με play list κι αυτό έχει πολλά πλην. Δύο είναι οι εκπομπές του: από την μια, το πρωί, ο Ηλίας Μπενέτος απολύτως σχετικός με το ελληνικό τραγούδι και εξαιρετικά επικοινωνιακός με τους ακροατές και από την άλλη, το βράδυ, ο Μιχάλης Γελασάκης που μάλλον ανήκει σε άλλη εποχή του ραδιοφώνου. Περισσότερο ρομαντικό το άκουσμα της εκπομπής του, σου δημιουργεί συχνά την αίσθηση του παλιού και του ξεπερασμένου. Δύο εκπομπές σε ένα 24ωρο πρόγραμμα δεν μπορούν, όμως, να στοιχειοθετήσουν ισχυρό προφίλ σταθμού. Ένας καλός σταθμός είναι σίγουρα ένας σταθμός προσωπικοτήτων. Το Δίφωνο FM δεν μπορεί να είναι ένας καλός σταθμός γιατί δεν έχει πρόσωπα επαρκή για να του δώσουν το στίγμα τους.
Μπορεί να είναι φροντισμένο το ρεπερτόριό του και να σε περνάει από πολλές περιόδους, ιστορικές, του ελληνικού τραγουδιού, το παν όμως είναι τα πρόσωπα. Οπότε όσο ευχάριστα να είναι τα ακούσματα, δεν υπάρχουν ενδιαμέσως τα σχόλια εκείνα που θα σε συνδέσουν με την συχνότητα. Δεν θα συνδεθείς συναισθηματικά, με πρόσωπα, πρόζες… Δεν θα γίνεις fan. Αν ο σταθμός στελεχωθεί, διατηρώντας το ίδιο μουσικό στίγμα, θα γίνει ένα σημαντικό κεφάλαιο στην μπάντα των FM. Τώρα, είναι απλώς μια φτηνή λύση. 
