Τι παίζει ο Μουχταρίδης και διαφέρει απ τους υπολοίπους, των άλλων σταθμών, εκείνης της ζώνης; Ήχους τους κόσμου. Κυριολεκτικά. Προφανώς έχει μεγάλη δισκοθήκη γι αυτό και δεν επαναλαμβάνεται μέσα στην εβδομάδα. Προφανώς έχει γούστο γιατί επιλέγει κομμάτια πολύ ιδιαίτερα. Φαίνονται οι προτιμήσεις του, αλλά αυτό δεν είναι κακό. Του αρέσει το μελωδικό, όχι μελό, τραγούδι. Του αρέσει το Λατινοαμερικάνικο και το Ισπανόφωνο. Του αρέσει το ροκ του ΄70 και του ΄80, γι αυτό και παίζει πάντα έναν Βαν Μόρισον, λίγο Class, λίγο Dr John. Πάντα ψάχνει και μεταδίδει ροκ κομμάτια με έθνικ καταβολές. Ελληνικά παίζει ελάχιστα, όπως ελάχιστα είναι και τα βαλκανικά κομμάτια και τα Αφρικάνικα, ενώ συνεχώς αυξάνει τα Πορτογαλλόφωνα. Δεν θ ακούσετε βαριά τζαζ, όμως θα πάρετε κι από δω μια «τζούρα», στο πιο ανάλαφρό της. Δεν παίζει μπιτάτες μουσικές, και λίγα είναι τα ρυθμικά κομμάτια. Υπάρχει μια ήρεμη μουσική δύναμη σ΄ολόκληρο το δίωρο που ξεκινάει πάντα μ ένα ορχηστρικό κομμάτι και κάπου ανάμεσα βρίσκουν την θέση τους τραγούδια από soundtrack, με αυτά του Αλμοδοβάρ να «παίρνουν» κεφάλι.
Ο Μουχταρίδης, μιλάει χωρίς άγχος και κυρίως χωρίς επίδειξη των γνώσεών του. Τα σχόλιά του για τα κομμάτια λίγα -προσωπικά θα ήθελα περισσότερα- τα ελληνικά του καλά, η φωνή του με σωστή άρθρωση. Ούτε εξυπνάδες, ούτε υπερβολές, ούτε λαϊκισμοί. Μια πολύ καλή εκπομπή σ΄ένα σταθμό που έχτισε σιγά σιγά ένα εξαιρετικό προφίλ, και το ακολουθεί με συνέπεια, ανεβάζοντας τον πήχη του μουσικού ραδιόφωνου της χώρας.
